SVI DODIKOVI „PAPCI“: Put preletača od zakletih opozicionara do stranačkih satelita

• BIH
• 03. Juli 2026
• 22:53

Politička scena Republike Srpske odavno je svedena na pijacu na kojoj narodni glas gubi vrijednost čim se birališta zatvore. Najprecizniju definiciju ovog sunovrata dala je bivša premijerka Željka Cvijanović u aferi iz 2014. godine, kada je hvaleći se sklapanjem skupštinske većine izjavila da su „kupili drugu dvojicu“ i nazvala ih „papcima“. Ono što je tada bio skandal, danas je sistemski alat vlasti za opstanak na tronu i uništavanje opozicije.

Nenad Stevandić: Od najglasnijeg kritičara do udarne igle vladajuće koalicije ​

Politički put Nenada Stevandića predstavlja jedan od najplastičnijih primjera kako se dugogodišnji opozicioni staž i radikalna kritika vlasti mogu preko noći transformisati u stopostotnu lojalnost toj istoj vlasti. Kao nekadašnji visoki funkcioner SDS-a, Stevandić je godinama gradio politički profil na oštroj retorici usmjerenoj protiv Milorada Dodika i SNSD-a, pozicionirajući se kao zaštitnik „izvornih“ nacionalnih vrijednosti koje je aktuelna vlast, prema njegovim tadašnjim tvrdnjama, krčmila. Međutim, prelomni trenutak nastupa kada opozicija dobija istorijsku šansu da ozbiljno ugrozi vladajuću strukturu. Umjesto zadavanja završnog udarca, Stevandić napušta SDS, povlači dio članstva i osniva Ujedinjenu Srpsku. Ta stranka, iako formalno nova, u praksi odmah postaje najvjerniji satelit SNSD-a. Stevandić je svoj prelet brendirao pod plaštom „nacionalnog jedinstva i sabornosti“, ali je stvarni ishod bio brutalno prekrajanje izborne volje građana koji su mu dali glas kao opozicionaru. Nagrada za ovaj manevar stigla je u vidu najviših institucionalnih pozicija, zaključno sa foteljom predsjednika Narodne skupštine Republike Srpske, odakle danas, često agresivnije od samih članova SNSD-a, brani režim koji je nekada obećavao da će srušiti.

Ognjen Tadić: Moralna kapitulacija i pristanak na ulogu dvorskog savjetnika ​

Ako je Stevandić primjer infrastrukturnog razbijanja opozicije, Ognjen Tadić je simbol njenog intelektualnog i psihološkog sloma. Kao dvostruki kandidat za predsjednika Republike Srpske koji je Miloradu Dodiku ozbiljno ugrozio tron, Tadić je godinama bio ideološki i verbalni motor opozicione borbe. Njegovi skupštinski govori i javni nastupi bili su seciranje anomalija sistema, a birači su u njemu vidjeli artikulisanu alternativu autokratiji. Ipak, nakon unutarstranačkih sukoba i zamora od gubitničkih izbornih ciklusa, Tadić prolazi kroz potpunu političku metamorfozu. Preko osnivanja minorne Narodne stranke i kratkotrajnog boravka u DNS-u, njegov politički slalom završava tamo gdje je nekada bilo nezamislivo – u kabinetu Milorada Dodika na poziciji pravnog savjetnika. Tadić je pogazio svaku riječ koju je izgovorio tokom decenije opozicionog rada, demonstrirajući sistemu da niko nije nepotkupljiv. Njegov prelazak u tabor vlasti poslao je razornu poruku opozicionom biračkom tijelu, ubijajući vjeru da među liderima alternative uopšte postoji moralni kompas koji nije na prodaju. ​

Darko Banjac: Tehnolog unutrašnjih stranačkih rascjepa za račun šefa sistema ​

Darko Banjac se profilisao kao operativac čiji je primarni zadatak neutralisanje bilo kakve neposlušnosti unutar koalicionih redova, ali i slamanje opozicionog potencijala na terenu. Karijeru je počeo u SDS-u, da bi u potrazi za klijentelističkim resursima prešao u DNS Marka Pavića. Kada je DNS, pod pritiskom mlađeg kadra, pokušao da napravi otklon od SNSD-a i uskrati mu poslušnost, Banjac preuzima ulogu unutrašnjeg egzekutora. On napušta stranku, sa sobom povlači poslanike i osniva Narodnu partiju Srpske (NPS). Cilj ovog manevra bio je jasan: spriječiti formiranje snažnog opozicionog bloka i obezbijediti da glasovi građana, koji su tražili promjenu unutar DNS-a, ostanu u službi vladajuće većine. Banjac je kroz ovaj proces demonstrirao potpuni nedostatak političkih principa; njegove izjave se mijenjaju u zavisnosti od potreba koalicionog sporazuma, a kao kompenzaciju za lojalnost i razbijanje sopstvenih partija, sistem ga je nagradio pozicijom direktora Mlječanice i stabilnim finansijskim tokovima za njegovu novu stranačku infrastrukturu. ​

Vojin Mitrović: Prvi zvanični „papak“ i biznis-model političke korupcije

 ​Ime Vojina Mitrovića ostat će trajno upisano u političkoj istoriji Republike Srpske kao povod za nastanak samog termina „papak“. Nakon opštih izbora 2014. godine, kada je vladajuća koalicija grčevito skupljala ruke za formiranje vlade, Mitrović, koji je mandat osvojio na listi opozicionog NDP-a Dragana Čavića, pravi istorijski prelet. Njegov prelazak u tabor SNSD-a ogolio je suštinu fenomena: mandat koji su građani dali za rušenje vlasti iskorišten je kao privatna roba za opstanak te iste vlasti. Mitrović, kao enormno bogat privrednik, uveo je čist biznis-model u politiku, dokazavši da su ideologija, stranka i obećanja biračima potpuno nebitni u poređenju sa zaštitom i proširenjem poslovne imperije kroz državne poluge. Za ovaj čin političke trgovine nagrađivan je ministarskim pozicijama na nivou Bosne i Hercegovine i Republike Srpske, postavši prototip funkcionera koji javnu funkciju koristi isključivo kao garant političke bezbjednosti za privatni kapital.

Obren Petrović: Kolektivna predaja i gašenje opozicije u dobojskoj regiji ​

Slučaj Obrena Petrovića predstavlja najmasovnije i najbrutalnije prekrajanje izborne volje u istoriji višestranačja u Republici Srpskoj. Doboj je decenijama važio za neosvojivu tvrđavu SDS-a, a Petrović za neprikosnovenog lidera koji je na bazi oštrog suprotstavljanja banjalučkoj centralizaciji i SNSD-u redovno dobijao desetine hiljada glasova. Međutim, odmah nakon izbora 2018. godine, Petrović pravi nezapamćen radikalan zaokret i kompletan gradski odbor SDS-a prevodi pod zastavu SNSD-a. To nije bio prelet jednog poslanika, već kolektivna kapitulacija cijele jedne regije. Građani Doboja koji su glasali protiv režima preko noći su probuđeni kao članovi i glasači tog istog režima. Petrović je ovim potezom pogazio sve dugogodišnje apele o „odbrani Semberije i Posavine od režimskog zuluma“, pokazavši da je lokalnim moćnicima kontrola nad lokalnim budžetom i javnim preduzećima jedina svetinja, dok je politički moral kategorija koja ne preživljava izbornu noć.

Nenad Nešić: Politički trgovac na poziciji „trojanskog konja“ ​

Nenad Nešić i evolucija njegovog DNS-a predstavljaju specifičnu vrstu političkog konvertitstva koje se bazira na konstantnom ucjenjivačkom kapacitetu. Nešić je godinama bio dio vladajućeg aparata kao direktor Puteva RS, da bi potom, uslijed unutarkoalicionih nesuglasica oko podjele plijena, teatralno prešao u opozicione redove. Tokom tog perioda, Nešić je glumio lidera „Trećeg puta“, oštro kritikujući politiku SNSD-a i nudeći se razočaranim građanima kao nova, nekorumpirana snaga. Taj manevar je bio klasični trojanski konj; cilj je bio rasuti opozicione glasove, unijeti razdor i nepovjerenje među partije koje su stvarno željele promjene, a potom taj sakupljeni politički kapital ponovo unovčiti kod Milorada Dodika. Odmah nakon izbora, Nešić se vraća u zagrljaj vlasti, zaboravlja sve što je pričao o ekonomskom sunovratu i kriminalu, te dobija poziciju ministra bezbjednosti u Savjetu ministara BiH. Njegov primjer je krunski dokaz sistema u kojem je preletanje postalo visoko profitabilna sportska disciplina bez ikakvih moralnih zadrški.